A Schwob wird erschd mit vierzig gescheid, an andrer ed en Ewigkeit. A jeder hoffd, des Versle schdemmd, dass oims no do des Brett weg nemmd, mo manche vor de Auga hend, ond vorem Hirn, s ischd grad so mend.
Ma moind, dass no an Schnaggler duad, an Schuggalar daets grad so guad, ma horchd ganz gschbannd so en sich nai, ond iberlegt sich bei ma Wai, wie schee des waer, wenn ma ganz gscheid, no gscheider wiea de andre Leid, em Schwaetza, Denka, Handla waer, no daet ma sich hald ed so schwer.
Mit aellem, was mer macha miessd, mer aewwl aellas besser wiessd. No daet merns zeiga, daene Boss, ond saess no selber auf em Ross, daet schempfa, schreia, delegiera, koin Fenger daet mer no mai riehra.
Mr hedd fuer aellas saine Leid, obs des fuer ons wohl ao mol geid? Aber was solls, s ischd bloss an Traum, weil endra duad sich des wohl kaum. Dr oinzich Goischd, mo en oin ehrd, der kommt vom Wai, ond en sich herd mr a Schdemm, i ischd ed zom Juchzga: Menschenskind, du gohschd uff Fuffzga!
(von Winfried Wagner aus seinem Mundartbuch "Mir Schwoba send hald ao bloss Menscha")
|
|
|